Dookoła świata!!!!!!!!!!!!!

Australia: autostop na bombie

2012-02-02T19:54:00.000-08:00

Po pierwsze, chciałyśmy przeprosić wszystkich czytelników za długi okres milczenia! Przez cały miesiąc bawiłyśmy się tak dobrze (na bombie i nie), że kompletnie oderwałyśmy się od rzeczywistości. Ilość przygód, nowych znajomości i miejsc nas przerosła… ciężko opisać to w tak krótkim tekście! A więc: Całą Australię przejechałyśmy autostopem (tylko i wyłącznie! Żadnych autobusów i pociągów) - w sumie ponad 3.500 km. Przemieszczając się z całym naszym dobytkiem (2 plecory, 2 plecaki i namiot) złapałyśmy stopa 30 razy, dodatkowo ok. 20 razy w miastach. Zwiedziłyśmy prawie cały East Coast (od Sydney do Whitsunday Islands), następnie przeleciałyśmy (no tu mały wyjątek z tym samolotem) do Melbourne skąd podbiłyśmy Great Ocean Road (bardzo great ta road).

Wybrane odcinki:

East Coast

· * Sydney (gdzie spędziłyśmy Sylwestra) – Coffs Harbour: większość trasy (ponad 600km) przejechałyśmy w tirze! Kierowca był bardzo pomocny: kupił nam kanapki po tym jak usłyszał jaki jest nasz budżet, zapoznawał nas ze swoimi kolegami przez radio (Rufus The Kangaroo towarzyszył nam przez całą drogę) i pokazał nam pierwsze kangury!

*Coffs Harbour – Byron Bay: dojechałyśmy dwoma stopami. W Byron Bay spędziłyśmy 5 nocy. Jest to mekka hipisów, backpakersów i surferów: małe imprezowe miasteczko z pięknymi plażami i dobrymi warunkami do surfingu. Spałyśmy na campingu, gdzie spotkałyśmy wiele niesamowitych postaci (Wielki R, ekipa Kiwi, Aussie Team itd.:) ). Jeden z nowych mate’ów zabrał nas zabrał nas na surfowanie motorówką na falach. Były delfiny (JUHU) i było cudownieJ.

· * Byron Bay – Gold Coast: zawiózł nas Boddy (kolega z Byron Bay)! Pobyt na Gold Coast był udany dzięki couchsurfingowi. Mieszkałyśmy w tzw. „The Palace” – 5 chłopaków, basen, bbq, chilling, plażowanie i inneJ

· * Gold Coast – Harvey Bay: większy odcinek drogi przejechałyśmy z miłym grubszym Panem oraz z jego jeszcze milszymi i jeszcze grubszymi psami. Harvey Bay jest bazą wypadową do Frazer Island. Jest to największa na świecie piaskowa wyspa z niesamowitą plażą (ma nawet autostradę) i kolorem wody.

· * Harvey Bay – Airlie Beach: był to największy odciek przejechany za jednym razem (2 dni). Zabrał nas Ron, którego żona właśnie wyrzuciła z domu. Nie miał co ze sobą zrobić, więc zabrał nas tam gdzie chciałyśmy. Po drodze nocowaliśmy na dziko pod namiotami, ponieważ Ron bał się wyskakujących na drogi kangurów (jednego już prawie przejechaliśmy). Do Airlie Beach dotarliśmy po południu. Ron zostawił nas pod hostelem i pojechał z powrotem. Z Airlie Beach zrobiłyśmy rejs motorówką do przepięknych Whitsunday Islands. Uchodzą one za jedno z piękniejszych miejsc w Australii i całkowicie się z tym zgadzamy! Widziałyśmy małego rekinka i gigantyczne płaszczki przepływające obok nas J

Melbourne i Great Ocean Road

· * Melbourne – Lorne: 4 podwózki. Jedną z nich był Peter (miał tego dnia 50-te urodziny): bogaty businessman, mający rezydencję na Hamilton Island (najdroższej wyspie w Australii). Dostałyśmy butelkę dobrego wina i kontakt do kolegi Petera, właściciela hotelu w Angle Sea, który zawiózł nas na hotelowe pole golfowe, zamieszkane przez setki kangurów!

Będąc w Lorne próbowałyśmy złapać okazję żeby dojechać na darmowy camping i zatrzymał się BENNY. Zaproponował nam swój ogród a skończyło się na pokoju z widokiem na ocean. Spędziłyśmy u niego 3 noce i 3 cudowne dni. Rozrywki w Lorne: Henry (dzika papuga przylatująca codziennie na śniadanie), surfing (Benny miał z 15 desek), koale, death bath (kąpiel śmierci- surfing bez deski, kąpiel w przestrzeni między dwiema skałami wymagająca znajomości prądów oceanicznych), bbq z całą lokalną ekipą z Lorne, tajemne plaże z ukrytymi wejściami.

· * Lorne – Johana Beach: 2 podwózki. Warty wzmianki jest Tomek (Thomas ze Szwajcarii), który zawiózł nas na tą magiczną plażę, mimo że sam tam nie jechał. Tomek sam objeżdżał Australię i Nową Zelandię, zatrzymując się co 10 metrów i robiąc po 100 zdjęć. Dostał od nas magnesik na lodówkę z symbolem Pałacu Kultury. Order za odwagę!

· * Johana Beach – Peterborough: 4 stopy! Po drodze 12 apostołów, London Bridge, The Arch- przepiękne formacje skalne, klify oceaniczne. W Peterborough spałyśmy na dzikiej i niezwykle pięknej plaży w namiocie. Tam też miałyśmy małą przygodę. Grupa lokalnych nastolatków zabrała nas skuterami wodnymi na skakanie po falach. Później, jak już podziwiałyśmy południowe gwiazdy, dołączyli do nas i wypili z nami 4 litry naszego wina (tzw. goon bag- wino w kartonie).

· Z powrotem do Melbourne - Z Angle See aż do samego miasta przejechałyśmy z Gabby. Ta kompletnie zwariowana starsza pani jest wolontariuszką (pielęgniarką) w Azji, oddaną fanką „The Cats” (football australijski), krykieta (całą drogę słuchałyśmy relacji z meczu), matką i babcią, o czym UWIELBIA opowiadać. Gabby zawiozła nas do swojego domu, gdzie przebrałyśmy się w kostiumy i zostawiłyśmy plecory. Następnie zabrała nas na Half-moon Bay, gdzie spotkałyśmy się z kolegami poznanymi w Laosie (Vang Vieng). Po jakimś czasie Gabby znów się pojawiła i pojechałyśmy do Richmond (dzielnica Melbourne), gdzie spałyśmy u Bena (CS).

Melbourne jest miastem, które bardzo nas zafascynowało- niezwykle wielokulturowe, sportowe i żywe. Podczas naszego pobytu odbywało się Australian Open, więc oglądanie rozgrywek na Federation Square było dużym wydarzeniem! Spędziłyśmy tam też 26.01- Australia Day, najważniejszy dzień dla Australijczyków w całym roku. Wszędzie się COŚ działo- tłumy ludzi i imprezy. My pojechaliśmy na bbq do znajomych Bena, gdzie po raz pierwszy spróbowałyśmy kangura z grilla. Nauczyłyśmy się również podstawowych zasad krykieta. Było miło J

· * Melbourne- Sydney- kolejny długi odcinek, 900 km (5 stopów). Druga podwózka była przez wesołego Turka, który kupił żonę przez Internet (10 000 AUD za sprowadzenie jej z Filipin). Najdłużej jechałyśmy z braćmi w wielkim vanie, przystosowanym dla niepełnosprawnych (jeden z nich nie miał nogi). Dojechaliśmy do Sydney ok. 3 nad ranem, więc oczywiście nie miałyśmy gdzie spać. Jeden braci bez konsultacji z nami zapłacił nam za 2 noce w HOTELU (WOW, HOTELU!!!!!). Było to zupełnie niespodziewane i nie miałyśmy jak się odwdzięczyć.

Kolejny cały dzień spędziłyśmy w Sydney, które było zupełnie inne niż w okresie noworocznym.

Opuszczałyśmy Australię z ciężkim sercem… Zaczęłyśmy już Nową Zelandię (jest taaaaaaaaaaaaaaaaaaaaak pięknie)! Podróżujemy naszym nowo zakupionym vanem, nazywa się „Regi”. Obiecałyśmy sobie, że będziemy zabierać wszystkich autostopowiczów, gdyż mamy spory dług u ludzkości J

Tęsknimy za wami czytelnicy, mimo że tak świetnie się bawimy!

Philippines! Słońce, optymizm i kolędy na plaży

2011-12-29T16:19:00.000-08:00

Filipiny są małym rajem: to 7107 wysp, każda z nich inna, lecz wszystkie niesamowite. My wybrałyśmy jedną z pereł Filipin – Palawan, uchodzący za wciąż dziką i jedną najpiękniejszych wysp archipelagu. Spędziłyśmy tam cudowne 2 tygodnie! Był to najlepszy wypoczynek, jaki można sobie wyobrazić. W wyniku kolonizacji hiszpańskiej Filipiny są krajem katolickim, więc mimo upału i tropikalnego otoczenia można było odczuć atmosferę bożonarodzeniową. Mieszkańcy wiosek codziennie kolędowali, dzieci grały na instrumentach domowej roboty (np. puszkach, szklankach, sztućcach). Wszędzie widać było dekoracje świąteczne. Palmy ozdobione były lampkami, na domach i guesthousach wisiały sanie ze świętym Mikołajem i reniferami, na krzakach wisiały bombki. Nie zabrakło także choinek na plaży! Wszystko to wyglądało bardzo urokliwie i nieco absurdalnie; przypominało nam, że to wyjątkowy czas świąt, tak samo ważny dla wszystkich katolików na całym świecie.

1. El nido

Bez wątpienia El Nido jest najpiękniejszym miejscem, które odwiedziłyśmy na Palawanie. Charakteryzuje się niezwykłymi formacjami skalnymi wystającymi z morza oraz dziesiątkami maleńkich wysp otaczających półwysep. Całymi dniami pływałyśmy łódkami, nurkując i podziwiając świat podwodny (cudowny!). Wieczorami przy plaży można było pójść na imprezę lub po prostu posłuchać muzyki na żywo. W barach panował klimat podobny do karaibskiego: muzyka reggae, plakaty Boba Marleya, wyluzowani stali bywalcy pod wpływem różnych używek. Każdy każdego zna, a jak nie zna to od razu poznaje J Miło!

2. Transport

Jeepney jest najpopularniejszym środkiem transportu publicznego. Powstał z przerobionych amerykańskich terenówek wojskowych pozostawionych na Filipinach po II wojnie światowej. Przyciągają uwagę wszystkich turystów, ponieważ są bardzo kolorowe i oryginalne: malowane są we wszystkie możliwe barwy i emblematy. Każdy pojazd jest zawsze zatłoczony, nawet na dachu. Na prowincjach bardziej popularne są tricycle (trójkołowe motory). Na Palawanie nawet stolica (Puerto Princesa) jest raczej małym miasteczkiem, więc ten środek transportu spotkać można wszędzie. Chodząc po ulicach wydaje się, że tricycli jest więcej niż mieszkańców. Kierowcy tych dziwacznych pojazdów są bardzo otwarci i komunikatywni; przyjaźń zawiera się bardzo szybko, wiele razy kierowcy towarzyszyli nam później na plaży.

Tynia udaje naszego ulubionego kierowcę- Pomarańczowiaka

3. Filipińczycy !!! J J J

Przy każdym wejściu do restauracji, baru, hotelu czy po prostu na ulicy codziennie witane byłyśmy tak samo : „Hi Ma’am”. / “ Good Morning Ma’am”. Czasami Filipińczykom się myli i można usłyszeć: “Oh, Ma’am, we are already closed, Sir”. Sposób ich mówienia i zachowania bardzo nas rozczulał. Mężczyźni starsi od nas (oczywiście niżsi) nawet na imprezie pytali się nas: „Excuse me ma’am can I buy you a drink?”, „Excuse me ma’am can I dance with you ma’am?”. Codziennie na ulicy słyszałyśmy: „Hello ma’am merry christmas ma’am”. Chłopcu w naszym guesthousie strasznie się myliło i często witał nas: „Welcome sir!”. Będziemy za tym strasznie tęsknić! Każdej wypowiedzi towarzyszył zwykle szeroki uśmiech na twarzy J Filipińczycy są jednym z najserdeczniejszych i najbardziej pozytywnych narodów z jakimi kiedykolwiek miałyśmy styczność. Wystarczyło przejść obok grupy biesiadującej na plaży, aby po chwili sączyć z nimi brandy i rozkoszować się świeżymi rybami, wrzuconymi na grilla. Pierwsze pytanie jakie zawsze nam zadawali, to czy mamy męża (Dlaczego nie!!?? Gdzie jest nasz chłopak w takim razie?). Zarówno kobiety, jak i mężczyźni są bardzo bezpośredni: prawienie komplementów to dla nich nic krępującego ani niezwykłego, można powiedzieć wszystko (byle dodać „ma’am” J). Mamy już tyle filipińskich przyjaciół, że na pewno tu wrócimy!

WESOŁYCH ŚWIĄT, MALIGAYANG PASKO!!!!!!!!!

2011-12-23T18:17:00.000-08:00

MERRY CHRISTMAS!

Wszystkim czytelnikom chciałybyśmy życzyć wesołych, białych i rodzinnych świąt Bożego Narodzenia.

Bądźcie:

*Niepowtarzalni jak Tokio

*Uduchowieni jak Kioto

*Pełni jedzenia w te święta jak Pekin

*Romantyczni jak Yangshuo

*Porywający jak rzeka Jangcy w Wąwozie Skaczącego Tygrysa

*Szaleni i pełni energii jak Vang Vieng

*Bogaci jak biznesmeni Hong Kongu

*Zdrowi jak ryby w rafach morza Południowo-Chińskiego

*Szczęśliwi i uśmiechnięci jak wszyscy Filipińczycy na Palawanie

Życzymy wam:

*Tyle prezentów, ile jest Chińczyków na świecie

*Tyle przyjaciół, ile wypiłyśmy mango- shake’ów do tej pory na Palawanie

*Podróży- tyle ile my mamy i jeszcze więcej!

*Miłości, miłości, miłości!

P.S1
S: Mamo, tato, Marcin, Wiktor!!!!! mimo niebiańskiego raju i niesamowitego świata podwodnego bardzo mi was brakuje w dzisiejszym dniu, bo jednak święta to rodzina i niczym się jej nie da zastąpić. Pozdrawiam was najmocniej jak mogę i tęsknię! Udanej biesiady wigilinej!

P.S2
Od Tyni: Szczególnie życzenia dla Babci Basi i Dziadka Tolka:) Mam nadzieję, że mimo pomniejszonego składu przy stole wigilijnym wszystko uda się i będzie miło! Całusy dla reszty familji i zwierzaków:* Tęsknimy!
Tosia - zaplanuj super wakacje pomaturalne i zjedz podwójnie w tym roku;)
Jasiek - udanego wyjazdu!

P.S3

Franek! Dużo nart, kariery socjologicznej i jeszcze więcej podróży! Życzymy ci, żebyś był inspiracją dla kolejnych osób J Wszystkiego dobrego dla Pabla!

Hong Kong: luksus i kontrasty

2011-12-21T04:30:00.000-08:00

Hong Kong po Laosie był dla nas również dużą zmianą. Ilość wieżowców, neonów, reklam, ekskluzywnych sklepów i ludzi na ulicach była zarówno fascynująca, jak i przytłaczająca. Miasto to przoduje na świecie pod względem supernowoczesnej infrastruktury i zabudowy tak sprawnej, że stłoczenie ponad 6 milionów ludzi na skrawku lądu na Morzu Południowochińskim wydaje się świetnym pomysłem.

Najbardziej uderzający dla nas był kontrast między agresywnym kapitalizmem a komunistyczną Chińską Republiką Ludową, tuż za granicami HK. Wyraźnie są zderzenia w samym mieście: między bogactwem a biedą, Wschodem i Zachodem, drapaczami chmur i zabytkowymi świątyniami. Hong Kong jest międzykulturowy i międzynarodowy w sposób, do którego Chinom niemal daleko. Nawet taksówkarze mówią mieszaniną kantońskiego, mandaryńskiego i angielskiego. Każda nazwa ulicy, tablicy informacyjnej czy stacji metra umieszczona jest w dwóch językach.

Przez kilka dni spacerowałyśmy po półwyspie Kowloon oraz po eleganckich dzielnicach Hong Kong Island, próbując poczuć klimat Hong Kongu i porównać go do jakiegoś innego miasta (Nowy Jork? Bangkok? Tokio?). Nie udało nam się jednak wysnuć żadnych wniosków i po raz kolejny stwierdziłyśmy: „Hong Kong jest niesamowity, oryginalny i egzotyczny. Nie ma takiego drugiego miejsca na świecie! ”.

Widok z naszego okna!

Teraz jesteśmy na wyspie Palawan (Filipiny). Jest rajsko i cudownie! Tajfun już przeszedł, obecnie interesuje nas tylko świat podwodny, plaża i turkusowa woda J

Vang Vieng : tubing, mushroom shake, pizza Bob Marley i darmowe jointy

2011-12-12T07:19:00.000-08:00

Po 4 nocach w Luang Prabang, a po 7 w Laosie uznałyśmy, że już czas na „relax”. Vang Vieng to małe imprezowe miasteczko, pięknie położone nad rzeką Song. Jednak to nie natura przyciąga setki zachodnich turystów dziennieJ. Miejsce to słynie z tzw. „tubingu”, czyli spływania rzeką na oponach, zatrzymując się co parę minut w jednym z barów. W każdym z nich już na wejściu dostaje się darmowe szoty tiger whisky oraz kolorowe bransoletki z muliny. Spłynięcie całego odcinka jest bardzo dużym wyzwaniem, nie poznałyśmy nikogo komu udałoby się to zrobić za pierwszym razem ( my dotarłyśmy do trzeciego baru). W każdym barze już od południa jest pełna impreza w słońcu. Wzdłuż rzeki spotyka się takie atrakcje jak: huśtawki, tyrolki i zjeżdżalnie, wodne bary z grillami czy ogniska. Po zmroku cała zgraja pijanej młodzieży wraca tuk-tukami (a nieliczni oponami) do samego miasta aby kontynuować dobrą zabawę. Całe życie nocne koncentruje się na dwóch ulicach. Skupiają one wiele baro-klubów, stoisk z kanapkami czy wielkich ognisk, przy których można posiedzieć z tzw. bucketem, czyli wiadrem pełym whisky. Dla nas było to idealne miejsce po ciężkich do podróżowania Chinach.

Vang Vieng to też miejsce, które dla niektórych może być niebezpieczne. Narkotyki są na wyciągnięcie ręki: przy zamawianiu drinka dostaje się free jointa, karta oferuje opium, grzyby i inne słodkości. Poza tym sama zabawa przy rzece pochłonęła wiele ofiar. Młodzi ludzie ginęli skacząc do zbyt płytkiej wody lub po prostu topili się podczas spływu na oponach. W Laosie nie ma żadnych reguł bezpieczeństwa, turystyka przynosi ogromne dochody i nikt nie przejmuje się negatywnymi skutkami tubingu. Policja jest zaangażowana w całą działalność; zarabia gigantyczne pieniądze z łapówek wymuszanych od młodzieży złapanej przez nią z narkotykami.

Tubing w VV był jedną z naszych lepszych życiowych przygód. Po pięciu dniach byłyśmy totalnie wykończone, jednak oderwałyśmy się od rzeczywistości, poznałyśmy mnóstwo ludzi, wyluzowałyśmy się i jakoś przetrwałyśmy niebezpieczeństwa (tylko z małymi usterkami…J). Jesteśmy gotowe wrócić do Hong Kongu!

Kids

2011-11-30T09:02:00.000-08:00

Z Luang Namtha do Pakbeng jest zaledwie 200km, ale podróż trwała ok. 10 godzin. W Laosie nie ma kolei, dlatego większość transportu publicznego odbywa się autobusami. Oprócz za dużej ilości pasażerów w naszym autobusie towarzyszyło nam 5 kur, 3 kartony z kurczakami i parę worków ryżu. Po godzinie jazdy większość kurczaków uciekła z pudełek i biegała po naszych plecakach i korytarzu. Postoje były średnio co pół godziny: zakupy, odwiedzanie znajomych, długie dyskusje, czy załatwianie różnych innych potrzeb.
Dojechałyśmy na miejsce tuż przed zachodem słońca. Zdecydowałyśmy się zostać w tej wiosce 2 noce, co było dużym zaskoczeniem dla miejscowych i turystów („Co wy chcecie TUTAJ robić?!?”). Decyzja była jednak bardzo słuszna, kolejny dzień był niesamowity! Wstałyśmy wcześnie rano i ruszyłyśmy w kierunku dżungli, nie widząc do końca gdzie idziemy. Po drodze mijałyśmy malutkie wioski, składające się z kilku domków na palach. W każdej z nich byłyśmy wielką atrakcją: zlatywali się pozostali mieszkańcy, dzieci pozowały do zdjęć i umierały ze śmiechu jak oglądały się na ekranie aparatu. Miałyśmy wrażenie, że w wszystko w wioskach było małe. Dookoła biegały małe prosiaki, kilkudniowe kurczaczki, a dzieci było 100 razy więcej niż dorosłych!

Po przejściu 15 kilometrów było już południe i straszny upał. Było nam tak gorąco, że nie mogłyśmy wytrzymać i wskoczyłyśmy do rzeki Mekong, zostawiając cały swój dobytek na brzegu. Kąpiel bardzo orzeźwiająca, laotańskie kobiety wiedzą co robią kąpiąc się tam codziennie J W celu dojechania do największej wioski musiałyśmy złapać autostopa. Jechałyśmy traktorem, ciężarówką i pickupem. Miejscowi ludzie są bardzo serdeczni i uśmiechnięci: kontakt z nimi nawet bez znajomości języka jest bardzo przyjemny. W końcu dotarłyśmy do sporej osady, w której znajdowała się szkoła. Zeszłyśmy do niej, żeby popatrzeć na mecz rozgrywany na boisku (momentalnie byłyśmy w centrum uwagi, nawet piłkarze nie mogli się skupić). Podeszła do nas opiekunka dzieci i zabrała nas na tyły budynku. Tam czekał na nas występ, uczniowie zaprezentowali nam tradycyjny laotański taniec. Na tym się jednak nie skończyło: same musiałyśmy do nich dołączyć, naśladując ich ruchy. Zbiegła się cała widownia i po chwili wszyscy śledzili nasze niezgrabne wygibasy J Kiedy udało nam się opuścić teren szkoły zatrzymał nas mężczyzna mówiący trochę po angielsku i nalegający na odwiedziny w jego domu. Przyjęłyśmy zaproszenie i po chwili częstował nas piwem i owocami, zadając nam różne dziwne pytania. Wizyta zachodnich kobiet w jego gospodarstwie była dla niego dużym wydarzeniem. Było bardzo milo! Niestety słońce zaczynało zachodzić, a my byłyśmy 30 km od naszej wioseczki. Po małym stresie (po 10 minutach robi się zupełnie ciemno) udało nam się złapać ciężarówkę, na której dachu dojechałyśmy prawie do samego Packbeng.

Dzisiaj rano wolniutko spłynęłyśmy rzeką do Luang Prabang, ślicznego miasteczka ze wspaniałym klimatem. Spędzimy tu trochę więcej czasu: pora na rowery, spacery i skutery!

Dali, Lijiang i Wąwóz Skaczącego Tygrysa

2011-11-26T08:52:00.000-08:00

Podróż pociągiem nie była taka zła: po 6 godzinach udało nam się załatwić łóżka. Na samym początku było jednak ciężko. Przyzwyczaiłyśmy się już do uroków chińskiego transportu, jednak w dalszym ciągu przeszkadzał nam papierosowy dym, płaczące dziecko załatwiające się do kosza na śmieci, panowie śpiący na workach z ryżem, ludzie głośno śpiewający i puszczający swoją muzykę, czy spluwanie na podłogę co 2 minuty. 20 godzin w takich warunkach to nie lada wyzwanie!

Pan studiuje nasz słowniczek obrazkowy

W Kunming przesiadłyśmy się do autobusu i pojechałyśmy na Zachód przez podnóże Himalajów w kierunku granic Tybetu. Dojechałyśmy do Dali- bardzo urokliwego miasteczka, otoczonego z każdej strony górami. Szczególnie urzekła nas ogromna ilość klimatycznych uliczek, barów i kawiarni: cały jeden dzień spędziłyśmy kręcąc się po okolicy i podziwiając kulturę Yunnanu. Życie nocne, podobnie jak w Yangshuo, jest tam także bardzo aktywne. Kolejnego dnia pojechałyśmy nad wielkie jezioro w okolicach Dali, odwiedzając przy okazji tamtejsze wioski.

Po 3 nocach spędzonych w Dali udałyśmy się do Lijiangu- jeszcze bardziej na północ. Stamtąd dwu-dniowy wypad do Wąwozu Skaczącego Tygrysa! Z hostelu wyruszyłyśmy nad ranem i złapałyśmy autobus do Qiaotou. Po 3 godzinach drogi byłyśmy na miejscu, już wysoko w górach, trochę przerażone czekającym nas wysiłkiem. Mimo złego samopoczucia, zdecydowałyśmy się na trudniejszą trasę, biegnącą bardzo wysoko nad wąwozem. Droga zupełnie nie była oznaczona. Skręciłyśmy w małą ścieżkę odbijającą w bok, ponieważ żadna inna nam nie pasowała. Praktycznie przez pierwsze 3,5h nie byłyśmy pewne czy dobrze idziemy. Z boku drogi co parę kilometrów pojawiała się tablica z napisem „28 bends”. Zupełnie nie widziałyśmy o co chodzi, co było jeszcze bardziej denerwujące (później dowiedziałyśmy się, że to 28 pętli; było ich chyba z 1128!!!). Wspinanie się w pełnym słońcu było strasznie męczące. Co raz częściej musiałyśmy odpoczywać i wspierać się na duchu, szybko skończyła nam się woda. Widoki były niesamowite: w dole wąwóz i głośna rzeka Jangcy, w tle oświetlone, ośnieżone czubki gór. Po wspięciu się na szczyt odzyskałyśmy energię w sekundę! Do schroniska Tea Horse Inn dotarłyśmy koło godziny 17.00 z dwoma Hiszpanami. Za godzinę miał być zachód, więc zdecydowałyśmy się zostać w tej wiosce na noc. Po zmroku docierali inni podróżnicy- większość się zgubiła po drodze, niektórzy dłużej odpoczywali lub później wyruszyli. Mimo wysiłku fizycznego nikt nie czuł zmęczenia, do późnej nocy śmialiśmy się i opowiadaliśmy sobie o naszych przeżyciach. Rano całą ekipą wyruszyliśmy dalej. Szlak był już dużo łatwiejszy, szło się bardzo przyjemnie! Zeszliśmy do samego wąwozu obejrzeć miejsce, w którym według legendy tygrys go przeskoczył, podpierając się kamieniem. Później trzeba było się znowu wspiąć- już nie tak prosto ale z naszą kondycją to pestka J Całe przeżycie było niesamowite!!!!!!!

Po jeszcze jednej nocy w Lijiangu (do hostelu przyprowadziłyśmy część naszej ekipy- Hiszpanów i Australijkę) wyruszyłyśmy rano do południowej części Yunnanu, do Xishuangbanny. Podróż 20 godzin w nocnym autobusie, 2 inne autobusy pod granicę i podwózka pod sam guesthouse przez bardzo miłego Australijczyka. Jesteśmy więc w Laosie, jest cudownie! JUHUUUU!!!!

Chińska przygoda autostopowa i tarasy ryżowe

2011-11-18T21:44:00.000-08:00

Z Yangshuo do Guilin zdecydowałyśmy się złapać autostopa. W Chinach nikt w ten sposób nie podróżuje, więc kierowcy nie do końca wiedzą jak mają się zachować (często po prostu machają). Nie czekałyśmy jednak długo- po 5 minutach zatrzymał się samochód osobowy. W środku siedziało 3 mężczyzn bardzo rozbawionych całą sytuacją. Ledwo wcisnęłyśmy siebie i bagaże. Żaden z nich nie mówił po angielsku, więc co chwilę dzwoniliśmy do ich kolegi (englisch teacher), dzięki czemu doszliśmy do odpowiedzi na najważniejsze pytaniaJ W końcu jeden z nich wpadł na wspaniały pomysł: translator. Po dużym trudzie i kupie śmiechu (translator nie oddaje rzeczywistych intencji rozmówców) doszliśmy do tego, że zabiorą nas na lunch, a potem odwiozą na dworzec. Zatrzymaliśmy się przed typową chińską knajpą. Uzgodniliśmy ze ryba i kurczak będą najlepszym rozwiązaniem. Po chwili przyszedł właściciel niosąc jeszcze żywą rybę by na naszych oczach uderzyć nią o beton. Mając już rybę, poszliśmy wybrać kurę (również jeszcze żywą). Pan złapał ją do siatki, a my zasiedliśmy przy stole. Lunch był przepyszny! Panie kelnerki co chwilę przynosiły kolejne potrawy, zwierzęta podawane były w bardzo różnych postaciach. Po zjedzeniu dostałyśmy jeszcze prezenty: paczki papiersów, mandarynki, mokre chusteczki i mapę samochodową Chin J Szef razem z dwoma pracownikami zawieźli nas na dworzec, kupili bilety na autobus i wsadzili na motory, które dowiozły nas na przystanek. Całkiem miła ta podwózka!

Do Dezhai dotarłyśmy po zmierzchu, więc zdecydowałyśmy się spędzić tam dwie noce. Wioska jest malutka, praktycznie kilka domów i mała uliczka. Warunki noclegowe były dość surowe: brak świata i wody (pękła rura), a w pokojach obok szczur i myszka J W okolicach Longsheng mieszka mniejszość Yao: panie ubrane w kolorowe szaty, z obwisłymi od kolczyków uszami i włosami do ziemi (mogą je obcinać tylko w wieku 13 lat i tuż po ślubie). Nikt z mieszkańców nie mówi po angielsku, a jednak wszyscy chcieli z nami siedzieć i patrzeć na nas lub po prostu śmiać się z nami. Nasze posiłki też były dość skromne. Na śniadanie, obiad i kolację dostawałyśmy ryż, czasem z jakimś sosem. Piękne widoki i przyjemna atmosfera w Dezhai rekompensowały wszelkie niedogodności!

Cały kolejny dzień poświęciłyśmy na trekking między punktami widokowymi na tarasy ryżowe. Widoki były niesamowite! Mimo że nie jest teraz pora na żniwa i nie widać samego ryżu, powierzchnia którą zajmują tarasy robi ogromne wrażenie. Towarzyszyła nam dwójka Holendrów (w naszym wieku), którzy przyjechali tu na skuterach. Po 5 godzinnej wycieczce zabrali nas do wioski obok. Jazda na skuterach po chińskich serpentynach na tyle się nam spodobała, że chcemy poświęcić część budżetu na takie przyjemności od czasu do czasu (np. w LaosieJ).

Teraz siedzimy w Guilin i czekamy na pociąg do Kunmingu (prowincja Yunnan). Czeka nas 20-godzinna podroż na hard seatach…

Yangshuo

2011-11-13T04:42:00.000-08:00

Miejsce znane z przepięknych widoków wokół rzeki Li! Jest to również mekka backpakersów i raj hostelowo-barowy. Więcej nie ma co pisać, zdjęcia mówią same za siebie!

cały dzień jeździłyśmy na rowerach odwiedzając okoliczne wioski

jesteśmy w raju!

nihao J

Dlaczego nie jesteśmy w Hong Kongu? Początek południowych Chin

2011-11-13T04:40:00.000-08:00

Po pięciogodzinnym locie dotarłyśmy do Hong Kongu. Od razu kierowałyśmy się adresem naszej rezerwacji hotelowej. Po długiej jeździe autobusem we mgle i w deszczu okazało się, że nasze miejsce zamieszkania znajduje się na szczycie wyspy Lantau - wyspy do której jeżdżą tylko ci którzy chcą się wspinać lub odpocząć od miasta. Chciałyśmy się przenieść w inne miejsce, ale zrobienie rezerwacji w Hong Kongu na kilka dni wcześniej jest praktycznie nie możliwe. Nie miałyśmy gdzie spać, więc postanowiłyśmy uciekać do Gulin następnego dnia.

Podróż z Hong Kongu do Guilin trwała trochę ponad 16 godzin. Spodziewałyśmy się najgorszego: nie było wolnych łóżek, jedynie miejsca siedzące. Znalazłyśmy sobie dwie przewodniczki (bardzo pomocne podczas podróżowania w Chinach), które kupiły nam bilety i doprowadziły do dobrego miejsca. W pociągu było bardzo wesoło i głośno. Co jakiś czas pani prezentowała produkty, które można było kupić: wkładki do butów, trzęsące się i migające kule, obrazki 3D, ręczniki, grające bąki, szczotkę do zębów z wyginającą się końcówką, owoce w plastiku i wiele innych. My skorzystałyśmy jedynie z wrzątku potrzebnego nam do wcześniej zakupionych chińskich zupek.

W efekcie nie było tak źle!

W Guilin ponownie skorzystałyśmy z couchsurfingu! Gong (24 lata) mieszka na obrzeżach miasta, pracuje w supermarkecie. Miejsce, gdzie spędziłyśmy tę noc było jedyne w swoim rodzaju. Mieszkanie znajduje się nad supermarketem i przeznaczone jest dla pracowników sklepu. Jeden pokój stoi pusty, więc Gong przeznaczył go dla couchsurferów, których przyjmuje już od 2 lat. Do mieszkania co chwila wchodzą różni dziwni ludzie, zjadają stojący na stole obiad i idą. Nasz gospodarz wytłumaczył nam, że jego mieszkanie służy również jako stołówka dla innych pracowników.

Rano zwiedziłyśmy miasto a wieczorem Gong zabrał nas na spotkanie z jego przyjaciółmi. Niestety tylko on mówił po angielsku (nauczył się dzięki przyjmowaniu obcokrajowców), więc tłumaczył nam wszystko co działo się dookoła. Wszyscy wypytywali o naszą podróż. Nie byli w stanie pojąć, że dwie dziewczyny, bez znajomości chińskiego zwiedzają ten ogromny kraj, a co dopiero resztę świata. Jak się okazało, ani Gong, ani jego przyjaciele nigdy nawet nie byli w Pekinie (zbyt duży koszt); nigdy nie jedli kaczki po pekińsku. Zrobiło nam się głupio i przykro. Jeszcze przed chwilą z uśmiechem na twarzy opowiadałyśmy o Pekinie, murze chińskim i innych przygodach, by zaraz potem nie móc odpowiedzieć na proste pytania. Całe spotkanie było pożegnaniem najlepszego przyjaciela Gonga, który opuszczał Guilin i wracał do rodzimego miasteczka (w tej samej prowincji), co dla reszty znajomych oznaczało, że widzą się po raz ostatni. Cała przygoda i inne rozmowy z naszym hostem ukazały nam obraz Chin, znany dotychczas z literatury czy opowieści.

miasto guilin

kolacja w pociągu: sticky rice i zupka chińska. Pyszka!

Wielki Mur Chiński: wschód i zachód na cudzie świata!

2011-11-07T06:18:00.000-08:00

Z Pekinu ruszamy koło godziny 10.00. Autobus 980 i w drogę! Na stacji Miyun wypychają nas wszyscy pasażerowie, mimo że do muru jeszcze kawałek (80km). Okazuje się, że czekają tam na nas turystyczni przewoźnicy. Wyjściowa cena do Jinshanling 320 juanów, w końcu jedziemy za 150 (ok.65zł). Koło 14 jesteśmy na miejscu.

Mur od pierwszej chwili zrobił na nas piorunujące wrażenie. W połączeniu z piękną pogodą i niesamowitą naturą dookoła był idealnym oderwaniem od szarej pekińskiej rzeczywistości. W końcu na naszych twarzach pojawiły się wielkie bananyJ Jinshaling jest mniej turystyczną i dzikszą częścią muru, więc poza nami turystów było niewielu. Same na tak ogromnej i potężnej konstrukcji czułyśmy się Paniami Świata!

5 godzinny trekking, zaczyna się ściemniać, więc powoli szukamy idealnej wieży do przenocowania. Po drodze mijamy informację, że dalsza część muru jest zamknięta dla zwiedzających (odciek Simatai), więc idziemy dalej, jako że żywego ducha nie ma na horyzoncie. Słońce zaczyna zachodzić, jest pięknieeee! Robi się coraz stromiej i ciemniej. Czas na przerwe – czas na McChickena (trochę zimny, ale siada). Z daleka widzimy jakieś światełko (latarka?)! Dopada nas lekki stres, jako że A: jesteśmy na zamkniętym odcinku, B: na murze w ogóle nie wolno spać, C: Chiny mają surowy system kar. Cofamy się szybko do poprzedniej wieży, w której rozbijamy obóz. Nie ma materaca, mur uwaga uwaga: jest zimny. Ratuje nas 56% chiński trunek: poprawia krążenie, humory i chęci do śpiewania (ale nie głosy). Udaje nam się zasnąć, ale do rana trzęsiemy się z zimna. 6.20 wschód słońca, było warto.

O 12 rano z bólem opuściłyśmy mur. Nie chcąc płacić kolejnych kroci złapałyśmy okazję do pobliskiej wioski, skąd zabrał nas lokalny autobus. Nie obeszło się bez sesji z nami w roli głównej (fotografowanie nas wydaje się być dla Chińczyków największą atrakcją) oraz 40 minutowego przystanku na zapchanie żołądków. Po 15 dotarłyśmy do hotelu. Idziemy zjeść kaczkę po pekińsku w nagrodęJ

CHINY! Pekin i pierwsza szalona noc

2011-11-06T06:09:00.000-08:00

Post zamieszczony z opóźnieniem, ponieważ w Chinach nie działa ani facebook ani blogspot!

Po nocy spędzonej na tokijskim lotnisku Narita (podczas której parę razy panowie strażnicy sprawdzali nasze paszporty oraz przenosili nas na inne lotniskowe krzesła wraz z całą naszą ‘rumunią’) wsiadłyśmy do samolotu i oto jesteśmy w Pekinie skąd zaczynamy naszą chińską przygodę! Od początku wiedziałyśmy, że nie będzie ona łatwa. Mamy za sobą 2 dni w Pekinie i jedyny mur z jakim na razie miałyśmy do czynienia to ten językowy, który niewątpliwie jest nie do pokonania (jedyne co nas ratuje to słowniczek obrazkowy i intensywna gestykulacja)

Pierwszy raz śpimy w hostelu! Dzięki temu już pierwszego wieczora poszłyśmy na integracyjne wyjście. Było nas chyba z 15 osób, a na przejazd do baru podzieliliśmy się tak, żeby w każdej ekipie był przynajmniej jeden chińczyk:)) Tym sposobem bez płacenia frycowego dostaliśmy się na niesamowitą Houhai (centralna dzielnica Pekinu obejmująca liczne bary, kluby, puby położone nad jeziorem, co daje efektowny widok nocą). Przez przypadek trafiliśmy do klubu „dla mężczyzn”, więc przez resztę wieczoru podziwialiśmy zwinne Chinki tańczące na rurze J

Po pierwszym dniu zwiedzania nasze pierwsze wrażenia co do samego miasta są raczej negatywne. Smog, sprawiający, że cały Pekin ma odcień szarości, zmęczył nas tak bardzo, że o 21 byłyśmy już w hostelowych łóżkach. Najważniejsze, że mamy za sobą Zakazane Miasto, Plac Tiananmen?, Letni Pałac i inne MUST SEE!

Jutro wielki mur! Właśnie siedzimy w hostelowym salonie i obmyślamy plan wycieczki, obejmujący noc na murze chińskim. Wszyscy z hostelu uważają nas za nie do końca normalne (noc na murze w listopadzie!), ale i tak bardzo pomagają: kolega oferuje materac i russian first aid kit. Zakupy zrobione (woda, rogale paczkowane, snickersy, jakiś chiński wysokoprocentowy trunek) nazwy miejscowości po chińsku spisane, miejmy nadzieję że wszystko się udaJ

Dzielnica Houhai

Ostatnie dni w Japonii

2011-11-01T18:27:00.000-07:00

Po 3 nocach w Kioto znowu jesteśmy w Tokio. Przez problemy z internetem (nigdzie nie ma publicznego wi-fi) do 22 nie wiedziałyśmy czy mamy gdzie spać. W końcu udało się odebrać maila z adresem w małym barku na plaży w Odabie (najmłodsza dzielnica Tokio, odzielona od reszty miasta tęczowym mostem). Naszym nowym hostem jest Yoshi – 26-letni chłopak pracujący w samym Mori Tower na Roppongi Hills. Roppongi to dzielnica, w której jest mnóstwo barów z muzyką na żywo, klubów i pubów. Dla Japończyków to atrakcyjne miejsce, w którym należy się pokazać, przyciągają tu także obcokrajowcy (zagraniczne modelki, biznesmeni, czy nauczyciele angielskiego). Wieczorem Yoshi zabrał nas na 52 piętno wieżowca, skąd miałyśmy niesamowity widok na całe miasto.

widok z plazy dzielnicy Odaiba- najmlodszej dzielnicy
Tokio zbudowanej na osuszonych terenach Zatoki Tokijskiej

widok na Tokio i Tokio Tower z 52 pietra

Kamakura

Cały dzisiejszy dzień spędziłyśmy w miejscowości Kamakura, oddalonej ok. godzinę od naszej stacji metra. Pogoda była przepiękna, pełne lato! Zwiedziłyśmy kolejne świątynie (najbardziej podobała nam się Hasadera z widokiem na ocean) i drugiego co do wielkości buddę z brązu (największy jest w Narze). Po całej Kamakurze kręciły się wycieczki szkolne, więc dzieci co chwile podbiegały do nas zadając nam pytania po angielsku (pod czujnym okiem nauczycieli). Odpowiedzi po burzliwych naradach wpisywane były do zeszytów.

W dalszym ciągu śpimy na podłodze, ale najgorsza jest perspektywa na noc jutrzejszą: najprawdopodobniej całą noc będziemy koczować na lotnisku.

Jeszcze kilka zdjec z Tokio:

reprezentacja Polski w karate! mile chlopaki:)

Nara i daniele

2011-10-30T06:50:00.000-07:00

Nara super, tylko niestety pierwszy raz w Japonii pogoda nam nie dopisała i cały dzień lekko padało. Razem z Kalpaną pojechałyśmy tam rano pociągiem i wspólnie podziwiałyśmy park oraz świątynie. Najbardziej podobał nam się ogromny budda z brązu oraz wolno żyjące daniele spacerujące po ulicach i chodnikach.

Wieczorem nasz dziadzio dla rozgrzania zaserwował nam przepyszną japońską zupę udon suki, na deser zjedliśmy zenzai (fasola z ryżem i cukrem). Ale nam tu dobrze! J

ZEN:))

kioTokioTokioTokioTokioTo

2011-10-29T08:36:00.000-07:00

Kioto!

Czekamy w starbucksie w Kioto na naszego nowego hosta, jest 22! Jakiś młody Japończyk usiadł obok i ciągle od 2 godzin się na nas patrzy; chciał nas zabrać na jedzenie, ale mimo pustych żołądków odmówiłyśmy (kochani rodzice patrzcie jakie z nas rozsądne dziewczynyJ) Trochę się stresujemy, gdyż jedna z opinii o naszym przyszłym opiekunie zapowiadała karaluchy i brak jakichkolwiek materacy, ale nie miałyśmy innego wyjścia…czekamy…

Karaluchów nie było, ale host okazał się bardzo bardzo dziwny, wręcz lekko chory psychicznie. Miał ok. 35 lat, mało się odzywał, nie uśmiechał się i kiepsko mówił po angielsku, więc nasze gazy pieprzowe były w pogotowiuJ W samochodzie, w domu, WSZĘDZIE miał akcesoria z postacią misia (miś maskotka, miś wachlarz, miś kalendarz itd…); cały czas je nam pokazywał prosząc o reakcję z powagą na twarzy (trochę jak z horroru).

Warunki ‘kałczowe’ miałyśmy nienajgorsze; miły poczęstunek, ale atmosfera bardzo nietypowa. Rano zabrał nas na „Kioto sightseeing”: zachowywał się jak opłacony szofer/przewodnik. Cały dzień woził nas samochodem po świątyniach i innych najlepszych atrakcjach Kioto, co było bardzo wygodne, ale wciąż nienaturalne. Zjedliśmy w japońskim barze mlecznym dla kierowców taksówek, potem pojechaliśmy na 30 minutowy trekking, by podziwiać krajobraz Kioto.

Naszą wycieczkę zakończyliśmy w gorących źródłach w małej wioseczce Ohara, zaraz pod Kioto. Było to dla nas super doświadczenie, gdyż japońskie łaźnie publiczne różnią się bardzo od dotychczas nam poznanych; korzysta się z nich nago po uprzednim dokładnym prysznicu branym również w towarzystwie innych kobiet. Manori zapłacił za wszystko.

Mimo jego uprzejmości i hojności postanowiłyśmy kolejną noc spędzić w innym domu: domu 75 letniego Masashiego. Bardzo sympatyczny dziadziuś, pełen energii i pozytywnych emocji. Nakarmił nas pysznymi japońskimi specjałami, a na śniadanie zapowiedział zupę Miso:)) Mieszka z nami jeszcze Kalpana – Hinduska, mieszkająca we Francji, super super!!!!

Jutro Nara, daniele i duuuuży Buddha!

Sichyan and Kunyan Zen Sekai. Pierwsze przygody w Japonii

2011-10-28T07:29:00.001-07:00

Nie ma takiego drugiego miasta jak Tokio. Tłok, ruch, pośpiech, bezsenność, światła, dziwaki – to pierwsze wrażenia po przyjeździe. Z dnia na dzień miasto staje się coraz przyjaźniejsze, ale ciągle ‘inne’. Dla nas było to jak pobyt na innej planecie - nowe doświadczenie, ale z tych pozytywnychJ

Ludzie w Tokio są w ciągłym pędzie. Jedynym miejscem na odpoczynek jest metro, gdzie wchodzący tokijczycy w sekundę zasypiają, aby po paru minutach obudzić się dokładnie na swojej docelowej stacji (podobno po prostu „czują” moment, w którym trzeba się obudzić). Metro w Tokio było dla nas najlepszym miejscem na obserwację ludzi. Od emerytów czytających hard-porno bez żadnego skrępowania po cos playerów przebranych za postacie z mangi. Początkowo nie mogłyśmy opanować śmiechu obserwując ludzi, którzy zasypiali na stojąco, nie czekając na wolne miejsce siedzące.

Po przyjeździe doświadczenie z plecakami nie było łatwe. Upychałyśmy je do skrytki przez 10 min, a pod koniec połowa kosmetyków wylądowała w koszu. Zmęczone całodobową podróżą i „jet lagiem” zaczęłyśmy zwiedzać miasto. Pierwsze nasze wrażenie było to, że miasto jest ogromne i nigdzie nie da się dojść na piechotę. Każdy Japończyk, którego się pytałyśmy jak dojść gdzieś na piechotę wybuchał śmiechem („just take the train”). Cały dzień zajęło nam ogarnianie różnych linii metra. Wszyscy mieszkańcy Tokio są bardzo pomocni. Najczęściej podchodzą do nas i proponują pomoc, odprowadzając do miejsca do którego chcemy się dostać. Za wszystko dziękują, za każdym razem się kłaniając.

Naszym pierwszym hostem (korzystamy z portalu społecznościowego Couchsurfing.org) był Akinori Ichigawa: super śmieszny i uprzejmy chłopak, pracownik wielkiej japońskiej korporacji (specjalista od IT). W swoim mieszkaniu starał się zrobić wszystko, żebyśmy się czuły dobrze: pytał się czy może się wykąpać, czy mamy dużo miejsca i czy jest nam wygodnie (mimo że spałyśmy na podłodze, tylko na śpiworach). Wieczorem Akinori i Hiro, jego przyjaciel z surfingu, zabrali nas na wspaniałą, typowo japońską kolację do „Grubego Buddy” (wejście bez butów, tatami zamiast krzeseł, prywatna sala, gejsze itp). Podczas posiłku chłopaki nadali nam japońskie imiona: Sichyan i Kunyan (czyt. Kunia). Później, w ramach rozrywki poszliśmy grać w rzutki. Juhuuu!

Akinori! opowieści o sztuce gotowania ryżu

Jedną z większych atrakcji w Tokio był targ rybny (Tskuiji)- jeden z największych na świecie. 5 rano pobudka, by już za chwilę powdychać zapach świeżych przywiezionych skarbów z różnych stron świata (aby zapocić potrzeby nacji, dla której ryby i owoce morza są podstawą pożywienia). Jutro rano ruszamy do Kioto!!!!!

Wyjazd i pożegnanie

2011-10-28T07:27:00.000-07:00

Po pierwsze przepraszamy za opóźnienia! Znalezienie chwili czasu na napisanie czegokolwiek nie jest proste, podobnie jest z Internetem (mimo że Tokio całe jest pod wi-fi, wszędzie trzeba się logować).

Delayed postJ

Jesteśmy już w samolocie (Warszawa-Londyn)! Piszemy pierwszy post teraz, ponieważ siedzimy na końcu samolotu i panowie stewardzi oczywiście rozdają jedzenie od początku pokładu. 3 tygodnie, które spędziłyśmy w Warszawie minęły tak szybko, że praktycznie na nic nie było czasu. Wizty u lekarzy, szczepienia i konsultacje podróżnicze poprzeplatane krótkimi spotkaniami towarzyskimi były tak absorbujące, że o samej podróży prawie w ogóle nie myślałyśmy. Stresik pojawił się chyba dopiero na lotnisku J Przy okazji chcemy podziękować za ostatnią wieczerzę i fieste, super was było wszystkich jeszcze razem zobaczyć! (Martyn mamy nadzieje, że wstawisz gdzieś foteczki!). Warszawę godnie pożegnałyśmy w Kamyczkach, na pewno nie ma drugiego takiego miejsca na świecie! Wracając taksówką do domu, pan kierowca zdecydowanie odradził wyjazdu :”Dookoła świata? Bez sensu! Po co to pani? Ja bym nie jechał.” Mimo wszystko jakoś się spakowałyśmy (strasznie trudna sprawa dla dziewczyny!) i przygoda się zaczyna. Let the good Times roll!!!!!!!

P.s 1

Dziękujemy za pamiątki podróżnicze, zarówno te dostarczone jak i zapomniane J

P.s 2

Będziemy tęsknić!

P.S. 3

Bulaś! Dzięki za niespodziankę na London Heathrow:))))!!!!

PS & Norweżka